W TransferHUB chcemy, aby innowacje, które okażą się najskuteczniejsze, były powszechnie używane. W tym celu zostaną poddane procesowi upowszechniania.
Czym jest upowszechnianie?
Upowszechnianie to działanie, które ma na celu zachęcenie do wdrożenia innowacji przez określony podmiot. Taki podmiot nazywamy Kluczowym Aktorem Zmiany Społecznej. Może to być instytucja publiczna, organizacja zrzeszająca dużą część potencjalnych użytkowników innowacji lub użytkownik (ale inny niż ten, który brał udział w testowaniu). Aktor deklaruje, że stworzy u siebie warunki do wdrożenia innowacji.
Naszym celem jest skuteczne upowszechnienie minimum trzech innowacji.
Jak przebiega ocena potencjału upowszechniania?
Kto ocenia? Potencjał do upowszechniania jest weryfikowany przez komisję, złożoną z 4 do 6 osób. W jej skład wchodzą specjaliści ds. upowszechniania i akceleracji, a także opiekun/-ka innowacji.
Jaki jest harmonogram upowszechnienia? Nabór do upowszechniania ma charakter ciągły. Posiedzenia komisji zwoływane są w okresach 30 dni roboczych, w miarę odbioru produktów końcowych kolejnych innowacji, jednak nie częściej niż raz w miesiącu. Podczas jednego spotkania oceniane są 4 lub więcej innowacji.
Co jest oceniane? Ocena opiera się na szczegółowej dokumentacji, w tym produktach końcowych, raportach ewaluacyjnych i z testowania, opisie modelu innowacji oraz informacjach pozyskanych bezpośrednio od innowatorów.
Kryteria wyboru
Ocena jest przeprowadzana za pomocą formularza oceny formalnej i merytorycznej. Łączna ocena mieści się w przedziale 0–33 punktów, a żeby innowacja mogła zostać wybrana do upowszechnienia, musi uzyskać minimum 11 punktów.
Główne kategorie oceny:
1. Potencjał do upowszechniania i powtarzalność (0–15 pkt): to kluczowa kategoria, która sprawdza, jak łatwo i szeroko rozwiązanie może się rozprzestrzeniać. Oceniamy w nim otoczenie, użyteczność i łatwość wdrożenia innowacji
2. Skuteczność (0–6 pkt, wymagane minimum: 4 pkt): określa, na ile innowacja faktycznie pomaga rozwiązać problem, któremu jest poświęcona.
3. Efektywność Kosztowa (0–6 pkt, wymagane minimum: 2 pkt): analizuje relację nakładów, jakie użytkownik musi ponieść na wdrożenie, do korzyści, jakie dzięki temu odniesie. Im bardziej kosztowna innowacja w stosunku do korzyści, tym niższa nota.
4. Zaangażowanie Innowatora (0–6 pkt): oceniana jest możliwość zaangażowania twórcy w dalszy proces upowszechniania, na podstawie przebiegu testów.
Innowatorzy są informowani o ostatecznej decyzji komisji w sprawie wyboru ich innowacji do upowszechniania w ciągu 10 dni roboczych od posiedzenia.